Corona-overzicht deel 2

Sinds de uitbraak van het coronavirus in Wuhan, China, zijn er talloze maatregelen afgekondigd om het virus en de uitbraak ervan te beteugelen. Er had eerder en sneller geacteerd dienen te worden om het virus onder controle te krijgen en ook gedurende het verloop van de crisis was een snellere sturing en probleemanalyse op een wetenschappelijk niveau van wezenlijk belang geweest.

Wat is het effect van een maatregel en weegt dit op tegen de nadelen van deze ingevoerde maatregel?

Is het middel niet erger dan de kwaal?

Waar moet het beleid op gebaseerd zijn:

1. Er moet draagvlak zijn binnen de samenleving.
2. Maatregelen moeten proportioneel zijn.
3. De informatie vanuit China en de Wereld Gezondheids Organisatie (WHO) moet correct zijn en op waarde worden geschat.
4. Maatregelen moeten wetenschappelijk onderbouwd zijn en niet gebaseerd zijn op onderbuikgevoelens.
5. Oplossingen dienen niet politiek gekleurd zijn.
6. De samenleving in zijn geheel moet worden beschermd op een humane wijze.
7. Alle vitale sectoren zijn gelijkwaardig.


Door een te late reactie van de overheid en een in eerste instantie laconieke houding is er te laat gereageerd met o.a. als gevolg dat er te weinig beddencapaciteit en beschermingsmiddelen voor de gehele zorgsector waren. De focus lag en ligt op de ziekenhuizen, spoedeisende hulp, medium care en intensive care.
Aan de ene kant terecht, want de samenleving volgt dit zeer kritisch en eist volledige focus op dit probleem.
Hier zijn immers direct mensenlevens te redden.

Maar dit geldt op zijn minst ook voor de verzorging, verpleegtehuizen en andere
(zorg)sectoren binnen onze samenleving.
Er is sprake van een onderbelichting van de anders-zorgverleners, te weten: thuiszorgmedewerkers, zorgverleners in verzorgingstehuizen, huisartsen, medewerkers van huisartsenpraktijken, zorginstellingen voor gehandicapten, kraamzorg etc.

De verpleeg/verzorgingstehuizen gingen volledig op slot. Familie mocht niet meer op bezoek komen om de veiligheid voor de bewoners te garanderen. Wij kunnen nu stellen dat dit een foute redenering
was. Immers door te weinig test-capaciteit en beschermingsmiddelen voor het personeel zijn talloze bewoners van deze tehuizen besmet geraakt met het coronavirus. Het virus werd nog steeds doorgegeven door het personeel en de bewoners met alle gevolgen van dien.


En er is te weinig rekening gehouden met de menselijke gevolgen van deze specifieke maatregel. Het complete en regelmatige levenspatroon van cliënten werd van het ene op het andere moment onderbroken. Veel bewoners kunnen hier niet mee overweg. Een specifieke groep, de dementerende ouderen, kunnen dit niet plaatsen, met als gevolg een verslechtering van hun ziektebeeld en persoonlijke situatie. Al met al een zeer inhumane maatregel.

Bewoners zitten de gehele dag op hun kamer, zonder bezoek, geen sociale contacten en het personeel is onherkenbaar geworden door beschermingsmaatregelen. Dit heeft een negatief effect op hun gezondheidstoestand.
Het sterftecijfer binnen deze instellingen is inmiddels buitengewoon hoog en te vergelijken met de gevolgen van een zware influenza-uitbraak, zoniet meer. De sterfte is corona-gerelateerd maar is niet meegenomen in de sterftecijfers. Dit geeft een vertekend beeld.
De overheid heeft helaas algemene maatregelen afgekondigd voor de gehele bevolking zonder enig onderscheid te maken.

Daarnaast is er geen Europees beleid. Wij zien verschillende varianten van lockdown; een volledige lockdown, een intelligente lockdown, maar ook bescheiden maatregelen zoals in Zweden.

Sport in groepsverband werd verboden. Fietsen en hardlopen werden toegestaan met in achtneming van de opgelegde maatregelen. Tennis, tafeltennis, squash, badminton en golf mochten ook niet beoefend worden en dit kon zelfs op instemming rekenen van de specifieke bonden. Dit zijn sporten die in groepjes van twee of vier personen worden beoefend en waarbij het risico een stuk beperkter is.

Het wordt tijd dat het volledige pakket aan opgelegde maatregelen op hun humaniteit en effectiviteit worden getoetst en dat het proportioneel beginsel wordt toegepast.

Betreffende onze verzorging/ verpleegtehuizen dient het beleid op korte termijn aangepast te worden: beperkt open stellen en bezoek toelaten onder strikte voorwaarden.
Aan de deur een controle van de gezondheid van de bezoeker (directe familie), temperatuur opnemen, vragenlijsten, verstrekken van mondkapjes en bril naast handschoenen.
Indien dit niet gebeurt zullen er meer onnodige slachtoffers vallen, zowel binnen als buiten de verzorging en verpleegtehuizen.
De familie van deze bewoners wordt immers ook zeer getroffen door genoemd beleid.
Binnen de thuiszorg spelen deze problematieken ook en waarschijnlijk geldt in een bepaalde mate voor de gehele zorgsector. Wij zien dat medewerkers in de zorg te laat/te weinig worden getest en ook nog eens met klachten moeten komen werken omdat veel van hun collegae ziek thuis zitten of positief getest zijn.
De continuïteit van de zorg moet worden gewaarborgd onder alle omstandigheden, maar de grenzen worden helaas opgerekt en er ontstaat momenteel een overbelasting.


Hoelang wordt er nog gesproken over de helden van de zorg?

Namens Partij Veilig Maastricht,
John Voorst, Burgerlid.